آنگاه از خداوند مى‌خواهد كه آرزوى باورداران را تحقق بخشد، مؤمنان را به آرزوى خود نائل سازد، دين را نصرت دهد، حجتش را آشكار نمايد و به دست نيرومندش از دشمنان انتقام بگيرد.[١]

١٠- يحيى بن فضل نوفلى گويد: در بغداد به محضر مقدس امام كاظم، عليه‌السلام، رسيدم، چون از نماز عصر بپرداخت، دستها را به سوى آسمان برافراشت و عرضه داشت ...

دعاى مفصلى نقل كرده، در پايان عرضه مى‌دارد:

و ان تعجل فرج المنتقم لك من اعداءك و انجز له ما وعدته يا ذالجلال و الاكرام.

و اينكه تعجيل فرمايى در فرج منتقم، كه انتقام تو را از دشمنانت مى‌گيرد، پس آنچه را كه به او وعده فرموده‌اى به انجام برسان اى صاحب جلالت و كرم.

نوفلى پرسيد: اين دعا در حق چه كسى است؟

فرمود: در حق مهدى آل محمد، عليه‌السلام.

آنگاه برخى از ويژگيهاى آن حضرت را مى‌شمارد و در پايان مى‌فرمايد:

بابى القائم بامرالله.

پدرم به فداى آن بزرگوارى كه به فرمان خدا قيام مى‌كند.[٢]

اينها نمى از يم، مشتى از خروار، و اندكى از موارد بى‌شمارى بود كه ائمه، عليهم‌السلام، در مواقع نيايش، در قنوت نمازها و يا در تعقيبات نمازها و يا در تعقيبات خود از يوسف گمگشته سخن گفته، از دوران غيبتش شكوه‌ها نموده، در فراقش ندبه‌ها سر داده، براى پريشانى مؤمنان در عصر غيبتش سيلاب اشك روان ساخته، براى تعجيل امر فرجش دست نياز به درگاه ربوبى برافراشته، از نثار تعبيراتى بسيار بلند دريغ نكرده‌اند. و اگر بخواهيم اين موارد را استقصا كنيم، مثنوى هفتاد من كاغذ شود.

در اينجا اضافه مى‌كنيم كه اين حال انتظار و اشتياق، به امامان، عليهم‌السلام، اختصاص ندارد، بلكه بسيارى از اصحاب، تحت تربيت رسول اكرم، صلى‌الله‌عليه‌وآله، و پيشوايان دين، با دولت كريمه حضرت بقيةالله، ارواحنا فداه، آشنا گشته، عشقى جانسوز پيدا كرده،

[١]. الكلينى، محمد بن يعقوب، اصول الكافى، چاپ بيروت، ج ٢، ص ٨٧؛ البرقى، احمد بن محمد بن خالد، المحاسن، چاپ قم، ج ١، ص ٩٣؛ الشيخ الصدوق، محمد بن على بن بابويه، ثواب‌الاعمال، چاپ قم، ص ١٣٢؛ الحلى، احمد بن فهد، عدةالداعى، چاپ بيروت، ص ١٣؛ ابن‌الطاووس، على بن موسى، اقبال‌الاعمال، چاپ سنگى، ص ٦٢٧؛ همان، فلاح‌السائل، چاپ قم، ص ١٢؛ الشيخ البهايى، محمد بن الحسين العاملى، مفتاح‌الفلاح، چاپ قم، ص ٤٠٦؛ المجلسى، محمدتقى، روضةالمتقين، چاپ كوشانپور، ج ١، ص ٤٥٥؛ العاملى، السيد محمد بن على الموسوى، مدارك‌الاحكام، چاپ قم، ج ١، ص ١٨٧؛ الحر العاملى، محمد بن الحسن، وسائل‌الشيعه، چاپ آل‌البيت، ج ١، ص ٨٠؛ المجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، چاپ ١١٠ جلدى، ج ٢، ص ٢٥٦؛ همان، مرآت‌العقول، چاپ تهران ج ٨، ص ١١٢.

[٢]. كاشف‌الغطاء، شيخ محمدحسين، الفردوس‌الاعلى، چاپ تبريز، ص ٥٠.

[٣]. السيد شبر، السيد عبدالله، الانوار اللامعة، چاپ مشهد، ص ٣١.

[٤]. ابن ابى الحديد، ابوحامد بن هبةالله المدائنى، شرح نهج‌البلاغه، چاپ قاهره، ج ١، ص ٢٠٥.

[٥]. محب‌الاسلام، سيد على‌اكبر موسوى، شرح دعاى ندبه، چاپ تهران.

[٦]. زمرديان شيرازى، احمد، ندبه و نشاط، چاپ تهران.

[٧]. علامه مجلسى، مولى محمدباقر، زادالمعاد، چاپ سنگى، ص ٤٨٦.

[٨]. مجله موعود، شماره ١٤، ص ٣٠- ٣٥.

[٩]. الشيخ الصدوق، محمد بن على بن بابويه، كمال‌الدين، چاپ تهران، ج ٢، ص ٣٥٣.

[١٠]. الشيخ الطوسى، محمد بن الحسين، مصباح المتهجد، چاپ بيروت، ص ٣٦٦.

[١١]. المحدث‌النورى، ميرزا حسين الطبرسى، مستدرك‌الوسايل، ج ٤، ص ٤٠٤.

[١٢]. الشهيد الاول، محمد بن المكى، الذكرى، چاپ سنگى، ص ١٨٤.

[١٣]. ابن الطاووس، على بن موسى، جمال الاسبوع، چاپ سنگى، ص ٤١٣.

[١٤]. العلامة المجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، ج ٨٥، ص ٢٢٦.

[١٥]. ابن الطاووس، على بن موسى، مهج‌الدعوات، چاپ سنگى، ص ٦٢.

[١٦]. همان، ص ٦٤.

[١٧]. الاصفهانى، محمدتقى الموسوى، مكيال المكارم، چاپ قم، ج ٢، ص ٨٥.

[١٨]. ابن الطاووس، مهج‌الدعوات، ص ٥٢.

[١٩]. همان، فلاح‌السائل، ص ٢٠٠.