فاطمه زهرا، عليهاالسلام، مثل يك‌مادر، مثل يك مشاور، مثل يك‌پرستار، براى پيامبر بوده است. آنجابوده كه گفتند فاطمه «ام‌ابيها»؛ مادرپدرش است اين مربوط به آن وقت‌است، يعنى وقتى كه يك دختر شش‌ساله، هفت‌ساله، اين طورى بوده‌است. البته در محيطهاى عربى و درمحيطهاى گرم، دختران زودتر رشدجسمى و روحى مى‌كنند؛ مثلا به‌اندازه رشد يك دختر ده، دوازده ساله‌حالاى ما.

اين احساس مسؤوليت است. آيااين نمى‌تواند براى يك جوان الگوباشد، كه نسبت‌به مسايل پيرامونى‌خودش زود احساس مسؤوليت كند، زود احساس نشاط كند؟ آن سرمايه‌عظيم نشاطى كه در وجود او هست، اينها را خرج كند، براى اينكه غباركدورت و غم را از چهره پدرى كه‌حالا حدود مثلا پنجاه سال از سنش‌مى‌گذشته و تقريبا پيرمردى شده‌است، پاك كند. آيا اين نمى‌تواند براى‌يك جوان الگو باشد؟ اين خيلى مهم‌است.

ب: بعد خانوادگى‌

نمونه بعد، مساله همسردارى وشوهردارى است. يك وقت انسان‌فكر مى‌كند كه شوهردارى، يعنى‌انسان در خانه و آشپزخانه غذا راحاضر كند و اتاق را تر و تميز كند وپتو را پهن كند و مثل قديميها تشكچه‌را بگذارد كه آقا از اداره يا از دكان‌بيايد. شوهردارى كه فقط اين نيست.

شما ببينيد شوهردارى فاطمه زهراچگونه بود.

در طول ده سالى كه پيامبر درمدينه بودند، حدود نه سالش حضرت‌زهرا و حضرت اميرالمؤمنين باهمديگر زن و شوهر بودند. در اين نه‌سال، جنگهاى كوچك و بزرگى ذكركرده‌اند- حدود شصت جنگ اتفاق‌افتاده- در اغلب آنها هم اميرالمؤمنين بوده است. حالا شما ببينيد او خانمى‌است كه در خانه نشسته و شوهرش‌مرتب در جبهه است، و اگر در جبهه‌نباشد، جبهه لنگ مى‌ماند- اين قدرجبهه وابسته به اوست- از لحاظ زندگى هم وضع رو به راهى ندارند؛ همان چيزهايى كه شنيده‌ايم:

وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‌ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً\* إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ ...[١]

يعنى حقيقتا زندگى فقيرانه‌محض داشتند؛ در حالى كه دختررهبرى هم هست، دختر پيامبر هم‌هست، يك نوع احساس مسؤوليت هم‌مى‌كند.

ببينيد انسان چقدر روحيه قوى‌مى‌خواهد داشته باشد تا بتواند اين‌شوهر را تجهيز كند؛ دل او را ازوسوسه اهل و عيال و گرفتاريهاى‌زندگى خالى كند؛ به او دلگرمى بدهد؛ بچه‌ها را به آن خوبى كه او تربيت‌كرده، تربيت كند. حالا شما بگوييدامام حسن و امام حسين، امام بودندو طينت امامت داشتند، زينب كه امام‌