ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٥ - بهاران در حجاز

در شبى ظلمانى و اندوه‌بار

لحظه‌ها مى‌آمد از ره سوگوار

سرزمينى بود و شب فرمانروا

دردها بسيار، اما بى‌دوا

خاك گلهايش گياه درد بود

صبح ديده ناگشوده مى‌غنود

مى‌شكفت از نوگلى بر شاخصار

باغبان را اشك حسرت بد نثار

زانكه آن گل سرنوشتش مرگ بود

شاخه را حاصل تنى بى‌برگ بود

مرگ گلها بود در طغيان جهل‌

ناخداى ظلم، كشتى‌بان جهل‌

مهر خونين، خاك تفته، كوه داغ‌

فصل فصل رويش گلهاى داغ‌

غنچه‌اى چون لب به خنده مى‌گشود

دست‌خون‌ريز خزانش مى‌ربود

ناگهان آمد بهاران در حجاز

شد گلى بر شاخسار وحى باز

چشمه‌اى از نور جوشيدن گرفت‌

گشت جارى و خروشيدن گرفت‌

شب پريده رنگ، زان سامان گريخت‌

ساغر شام سيه بر خاك ريخت‌

شد زمان گهواره ميلاد نور

صبح آمد زرافشان از راه دور

نوگل باغ نبوت باز شد

مهر با مه همدل و همراز شد

اختر تابنده دامان وحى‌

رخ نمود از شرق بى‌پايان وحى‌

در رسيد از جان جانان اين ندا

سوى آن عاشق كه بد رمز آشنا

كاى محمد كوثرت بخشيده‌ايم‌

مهر و مه در طالع او ديده‌ايم‌

كوثرت در قرنها جارى شود

مظهر عشق و وفادارى شود

پاكى از او چشمه‌سار آموخته‌

شمع سان از عشق «ما» افروخته‌

ما به او عاشق شويم و او به ما

خلق گويند اوست محبوب خدا

جان عاشق، جسم پر دردش دهيم‌

سينه‌اى بس عشق پروردش دهيم‌

كز پريشانى به رسم عاشقان‌

شهره گردد نام او اندر جهان‌

روشنى بخشد دلت ديدار او

گسترد حق در جهان، اشجار او

(جلوه معشوق شورانگيز شود)

ساغر عصمت از او لبريز شد

مهر، مه را همچو جان در برگرفت‌

آفرينش شوكتى ديگر گرفت‌

عرشيان با حمد و تهليل و سرور

گرد آن گل آمدند از راه دور

چشم صحرا اين عجب كى ديده بود

در زمين عطر خدا پيچيده بود

نام او را مصطفى، زهرا نهاد

آن مه از گردون فراتر پا نهاد