جالب‌تر اينكه اين سوز و گداز به اصحاب پيامبر اكرم و ائمه هدى، عليهم‌السلام، نيز اختصاص نداشت، بلكه برخى از بزرگان اهل سنت نيز از اين عشق و علاقه بهره‌مند بودند، كه يك نمونه آن «عباد بن يعقوب رواجنى» است.

رواجنى از بزرگان اهل سنت‌بود، بخارى، ترمذى، ابن ماجه، ابوحاتم، بزاز و ديگر محدثان اهل سنت، از او روايت كرده‌اند و همه رجاليون بر وثاقت و صداقت او تاكيد كرده‌اند.[٢]

اشتياق و انتظار و سوز و گداز او به گريه و زارى ختم نمى‌شد، بلكه شمشيرى تهيه كرده بود كه اگر عصر حضرت مهدى، عليه‌السلام، را درك كند با آن شمشير در ركاب آن حضرت پيكار نمايد.

نقل است كه قاسم بن زكريا براى استماع حديث‌به خدمت رواجنى رفت، بالاى سرش شمشيرى آويخته مشاهده كرد، پرسيد: اين شمشير از آن كيست؟ رواجنى پاسخ داد:

من آن را مهيا كرده‌ام كه در محضر حضرت مهدى، عليه‌السلام، با آن شمشير بزنم.[٣]

نكته جالب توجه اين است كه رواجنى به سال ٢٥٠ ق. وفات كرده‌[٤] و حضرت بقيةالله، ارواحنا فداه، به سال ٢٥٥ ق. متولد شده است.

جالبتر اينكه از او كتابى به يادگار مانده به نام «اخبار المهدى المنتظر».[٥] اهميت كتاب رواجنى در اين است كه آن را پيش از تولد حضرت بقيةالله نوشته است.

در جايى كه يك فرد سنى پيش از ولادت آن مهر تابان به او عشق بورزد، در فراقش اشك بريزد و براى دفاع از حريمش اسلحه آماده كند، و در جايى كه شخصيتى چون سلمان قرنها پيش از ولادتش در فراق او اشك بريزد، و در جايى كه امامان معصوم از امير مؤمنان تا امام حسن عسكرى، عليه‌السلام، در قنوت نمازشان براى تعجيل در امر فرج دعا كنند و از غيبت طولانى‌اش شكوه كنند، و بيش از يكصد دعا به شيعيان تعليم كنند و دستور دهند كه در عصر غيبت‌به خواندن آن مواظبت كنند[٦] اگر كسى در صدور دعاى ندبه از امام صادق، عليه‌السلام، ترديد كند و بگويد: «آيا معقول است كه امام صادق، عليه‌السلام، براى كسى كه هنوز به دنيا نيامده اشك بريزد؟!» چنين شخصى يا نادان است و يا مغرض، زيرا دعاى ندبه يكى از صدها دعايى است كه از معصومين، عليهم‌السلام، براى عصر غيبت توصيه شده است.

در پايان يادآور مى‌شوم كه هرگز كسى ادعا نكرده كه امام صادق، عليه‌السلام، دعاى ندبه مى‌خواند، بلكه به شيعيان امر فرموده كه اين دعا را در اعياد چهارگانه بخوانند. روى اين بيان دعاى ندبه يك دستورالعمل است‌براى شيعيان در عصر غيبت.

ولى بر اساس آنچه گفته شد، اگر كسى ادعا كند كه امامان، عليهم‌السلام، در زمان خودشان دعاى ندبه مى‌خواندند، هيچ مانعى ندارد، نه خلاف عقل است و نه خلاف ذوق.

مگر نه اين است كه امام سجاد، عليه‌السلام، در روز عرفه در