و همه ديدند كه [در عصر ما] مردى از گوشه خمين حركت كرد و شجاعت به خرج داد و [قلب ها را] تكان داد. چنانچه شيفته اش شدند، [چنان كه حتّى‌] بچّه سيزده ساله چيزى جز فداكارى نمى فهميد؛ چنين روحيه اى بايد [در رهبرى‌] باشد كه مردم را تكان بدهد. رعبش چنان بود كه موقعى كه صحبت مى كرد، سلمان رشدى [مرتد] در انگلستان تكان مى خورد. او نمونه اى از منتظران امام زمان (ع) بود كه وعده الهى براى برپايى عدل موعود و جامعه عدالت محور جهانى است و هر وقت بيايد، يك ماه قبل از او، رعبش در دل دشمنان اسلام مى افتد.

من ابتدا از اين موعودنامه و برادران عزيزى كه در اين وادى كار مى كنند و هر ماه مردم را به ياد امام مهدى (ع) مى اندازند، خرسند و متشكر هستم. اين كار بايد به صورت شبانه روزى صورت بگيرد. ما بايد هر صبح به ياد امام عصر (ع) دعا بخوانيم: «خدايا، از همه مؤمنان در شرق و غرب عالم درود و صلوات به مولايم صاحب الزّمان (ع) برسان.»[١]

امام زمان (ع)؛ همه كاره عالم‌

جمله اى را از يكى از تشرّفات كه در يكصدمين شماره ماهنامه موعود نقل شده، بيان مى كنم: شخصى به حضور يكى از ياران حضرت مهدى (ع) تشرّفى پيدا مى كند و حاجاتى مى خواهد، آن فرد به وى مى گويد: اين دعا را بنويس: «يا محمّد يا على يا فاطم يا صاحب الزّمان أدركنى و لا تهلكنى»؛ اين جمله به لحاظ ادبى اشكال دارد. چون خطاب به سه نفر است، بايد فعل آن جمع آورده شود: «أدركونى و لا تهلكونى» براى آن شخص نيز اين اشكال طرح مى شود كه چطور چنين چيزى ممكن است؟ آن فرد شريف كه دعا را نقل كرده، مى فرمايد: همين درست است [زيرا در حال حاضر اداره كننده عالم فقط حضرت امام زمان (ع) هستند] و ديگر اسامى براى توسل به آن حضرت (ع) است. بعد آن شخص، اين عبارت را نزد كسى كه قبلًا طور ديگرى نوشته بوده- مرحوم بيدآبادى- مى برد و او نيز فوراً اصلاح مى كند. معناى اين جمله آن است كه كسى كه كار مى كند و فعّال است، حضرت بقى الله- ارواحنا فده- است.

من مى خواهم بگويم كه امامان معصوم (ع) اين معنا را در دعاهاى متعدّدى به ما ياد داده بودند، امّا ما از آن غفلت كرده ايم؛ در دعاى افتتاح، دعاى ندبه و ....

در دعاى افتتاح كه براى ماه مبارك رمضان است، راجع به [وصف‌] پيامبر خدا (ص) و يازده امام معصوم تنها يازده سطر بيان شده ولى براى امام عصر (ع) بيست و يك سطر آمده است. البته به طور مسلّم، پيغمبر (ص) و على (ع) از نظر فضيلت بر حضرت مهدى (ع) مقدّم اند، با اين وجود، درباره همه اين معصومين (ع) يازده سطر و تقريباً دو برابر آن براى امام عصر (ع) بيان شده است.

در دعاى ندبه نيز، كه هر جمعه مى خوانيم، چهل و نه و نيم سطر به تمام انبيا، اوصيا، پيغمبر اكرم (ص) و آل پيامبر (ع) اختصاص دارد، كه بيست سطر آن ويژه اميرالمؤمنين (ع) است، امّا درباره امام عصر (ع) شصت و دو و نيم سطر نقل شده است. يعنى اينكه امروز همه كاره عالم امام زمان (ع) است؛ آنها عزيزاند، بعضى شان بر آن حضرت مقدّم اند ولى امروز، كار به دست آن حضرت (ع) باشد، موقعى كه كار دست امام حسن (ع) است، امام حسين (ع) اظهارنظر نمى كند؛ [امام حسين (ع) مى فرمايد:] من تابع تو هستم، ولى دوران تويى، اگر صلح بكنى صلح مى كنيم، بجنگى، مى جنگيم. موقعى كه يك ولى روى كار است، ولى ديگر تابع او است و امروز نوبت ولى عصر (ع) است؛ اگر به پيامبر (ص) و ساير معصومان (ع) توسل بجوييد آن را به ولى عصر (ع) ارجاع مى دهند. پس اين مطلب [ذكر شده در تشرّف مذكور] را به ما ياد داده بودند، امّا غافل شده بوديم. اين [ويژگى‌] از نظر ماده و الفاظ بود.

به لحاظ معنايى و محتوايى نيز، اگر دقّت كنيم، مشاهده مى كنيم كه در پايان ادعيه مذكور مى فرمايد: «اللّهمّ المم به شعثنا و اشعب به صدعنا و ارتق به فتقنا؛ بار خدايا به واسطه او پراكندگى مان را بر طرف كن و به واسطه او گسيختگى مان را دور كن و پريشانى مان را بدو پيوست كن» در پايان دعاى افتتاح همه امورمان را «به واسطه او» يعنى به وسيله ولى عصر (ع) از خدا طلب مى كنيم. پس اين نكته را در هنگامى كه دعا مى خوانيم در نظر داشته باشيم:

«بار خدايا، ... كمى ما را بدو زياد كن و خوارى ما را بدو عزّت بخش و ندارى ما را بدو توانگرى ده، بدهى ما را به وسيله او بپرداز و فقر ما را بدو جبران كن و شكاف و تفرقه ما را بدو برطرف كن و سختى ما را بدو آسان كن و چهره هاى ما را بدو سفيد گردان و گرفتاران ما را بدو رها كن و خواسته هاى ما را بدو روا كن و وعده هاى ما را بدو تحقّق بخش و دعاى ما را بدو مستجاب كن و خواهش هاى ما را به وسيله او عطا كن و به وسيله او ما