حضرت آيتاللّه العظمى حاج سيد محمد رضا گلپايگانى به روايت اسناد ساواك - -- - الصفحة ٢١

كه چرا از وجود حضرت آيت‌اللّه اراكى در حوزه استفاده نمى‌شود.»[١]

٣- اخلاص در محبت اهل بيت‌

عشق و ارادت آيت‌اللّه گلپايگانى به آستان مقدس اهل بيت (عليهم‌السلام) بعد ديگرى از فضائل اخلاقى و اعتقادى معظم‌له است.

ايشان در اين خصوص مى‌فرمود:

«در زمان مرحوم آيت‌اللّه حاج شيخ عبدالكريم حائرى بين علماء صحبت بود كه چه كنيم. ايام عزادارى است و نمى‌توانيم مجلس عزا برقرار كنيم. من گفتم در منزل ما بين‌الطلوعين مجلس عزا مى‌گيريم و خودم هم منبر مى‌روم و روضه مى‌خوانم. مجلس روضه را برگزار كرديم. مرحوم آيت‌اللّه حائرى و آقا شيخ ابوالقاسم كبير و ديگر بزرگان هم به مجلس مشرف مى‌شدند و بنده خودم منبر مى‌رفتم و روضه مى‌خواندم.»

هر سال عصر عاشورا بستگان خويش را به گرد خود جمع مى‌كرد و براى آنها شخصا روضه مى‌خواند و مى‌فرمود:

«مى‌خواهم نامم در زمره روضه خوانهاى سيدالشهدا (عليه‌السلام) ثبت شود.»[٢]

اين رويه آيت‌اللّه گلپايگانى تا آخرين سال از حياتشان يعنى محرم سال ١٤١٤ هجرى قمرى ترك نشد. به هنگام حضور در مجالس روضه و ذكر مصائب اهل بيت (عليه‌السلام) مؤدب و به هيأت كسى كه در محضر شخص يا اشخاص والامقام و بزرگ شرف حضور دارد مى‌نشستند.

در ايامى كه به علت كسالت در بيمارستان بسترى بودند و لباس بيماران را بر تن داشتند شخصيتهاى طراز اولى علمى و سياسى مملكت را كه براى عيادت آمده بودند، با همان لباس مخصوص به حضور مى‌پذيرفتند اما هنگامى كه يك مداح اهل بيت (عليهم السلام) وارد مى‌شد و مى‌خواست ذكر مصيبتى كند لباس رسمى خود را مى‌پوشيدند و آنچنان مؤدب مى‌نشستند گويى حضور مواليان و اجداد طاهرين خويش را در مجلس به عيان مى‌بينند و مى‌فرمودند:

«ذكر ائمه حضور در خدمت ائمه است و در خدمت ائمه بايد مؤدب نشست.»[٣]

[١]- ر. ك: همان.

[٢]- ر. ك: همان، ص ١٣٧.

[٣]- ر. ك: همان، ص ١٣٧.