حضرت آيتاللّه العظمى حاج سيد محمد رضا گلپايگانى به روايت اسناد ساواك - -- - الصفحة ١٤
آيتاللّه شيخ محمدرضا اصفهانى نجفى- مسجد شاهى.[١] آيتاللّه ميرزا محمدباقر گلپايگانى.[٢]
اجازات و مشايخ اجازه آيتاللّه گلپايگانى.
ناگفته نماند آنگونه كه معروف است، معظمله در صدد كسب اجازات نبودهاند. معذلك اجازاتى از ناحيه علماى بزرگ براى ايشان صادر شده است:
اجازه آيتاللّه العظمى حائرى يزدى.
اجازه آيتاللّه مسجد شاهى اصفهانى.
اجازه روائى مرحوم محدث قمى.
آيتاللّه گلپايگانى بر كرسى تدريس.
آيتاللّه گلپايگانى از اوائل جوانى شروع به تدريس كردهاند و از مدرسين به نام حوزه به شمار مىرفتهاند.
آقا سيد ريحاناللّه يزدى در كتاب خود كه در سنه ١٣٥٣ قمرى يعنى ٦١ سال قبل از رحلت آيتاللّه گلپايگانى منتشر كرده است در تحت عنوان آقا سيد محمدرضا گلپايگانى مىنويسد:
«آقا سيد محمدرضا فرزند آقا سيد محمدباقر گلپايگانى در سال ١٣١٦ در گلپايگان تولد يافته و در روزگار صباوت و كودكى پدر و مادرش جهان را بدرود گفته تربيت وى به ديگران واگذار شد و چون بضاعتى از آنان نمانده خدمت آخوند ملامحمدتقى گلپايگانى به
[١]- از شاگردان آيتاللّه سيد محمد فشاركى و هم مباحثه آيتاللّه حاج شيخ عبدالكريم حائرى يزدى بوده است. كتاب وقاية الأذهان نمودار علميت و قلم روان و حسن بيان آن عالم فرزانه است. عمده استفاده آيتاللّه گلپايگانى از درس ايشان در دوران مهاجرت علماء اصفهان به قم در سال ١٣٤٦ هجرى شمسى مىباشد. آن فقيه ارجمند در سال ١٣٦٢ هجرى قمرى در اصفهان دارفانى را وداع گفت.
[٢]- علامه آقابزرگ تهرانى در كتاب نقباءالبشر درباره او مىنويسد:« الشيخ المولى محمدتقى گلپايگانى، عالم جليل، اصلش از قريه گوگد است كه در يك فرسنگى گلپايگان واقع شده. او در نجف اشرف از قدماى شاگردان استاد ما- آخوند خراسانى- و از اجلاء آنان بود ... ايشان پس از مراجعت به گلپايگان در اواخر عمر نابينا شده و در سال ١٣١٢ ه ش از دنيا رفته و در قبرستان نو قم به خاك سپرده شد.