گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ١٩٥ - زمان آن

«خدايا؛ اى آفريننده نورها و تقديركننده شب‌وروز! مى‌دانى هر مونثى چه در رحم دارد و آنچه را كه رحم‌ها كم مى‌كنند و آنچه اضافه مى‌نمايند، و هرچيز نزد تو مقدار معينى دارد، و هرگاه امرى بزرگ شود، نزد تو مطرح گردد، و هنگامى كه درها بسته شود، در فضل تو زده شود، و زمانى كه نيازها شديد شود، به احسان وسيع تو روى آورده شود، و وقتى كه آرزوها از خلق قطع شود، به تو متصل گردد، و چون از مردم نااميدى حاصل گردد، اميد به تو باشد، به حق پيامبر كه بسيار رو سوى تو داشت؛ آن‌كه كتاب را بر او نازل كردى و او را بر احزاب نصرت دادى و به‌وسيله او ما را به بهشت هدايت كردى، و به حق امير المؤمنين على بن ابى طالب كه كريم الاصل بود و انگشتر خود را در محراب به سائل داد، و به حق امام فاضل محمد بن على ٧ آن‌كه مورد سؤال قرار گرفت و او را در پاسخ دادن موفق كردى و آزمايش شد و او را به توفيق خود تقويت كردى- درود خدا بر او و بر اهل‌بيت اطهارش- از تو مى‌خواهم كه موالات مرا به ايشان سبب حفظ من از آتش قرار دهى و به سوى دار القرار هدايت نمايى من- با واسطه قرار دادن ايشان به تو توسل جسته‌ام و آنها را پيشاپيش خود و در برابر حوائجم مقدم داشته‌ام- و مرا از اعمالى كه سخط و غضب تو را فراهم مى‌كند، حفظ كنى و