گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ١٩١ - زمان آن

راست، به حق محمد، خاتم پيامبران، برگزيده تو از خلقت و امين بر اداى رسالتت و به امير المؤمنين على بن ابى طالب ٧ كه ولايت او را با ولايت خودت لازم گردانيدى و محبت او را مقرون به محبت و خشنودى خودت قرار دادى و به امام كاظم، موسى بن جعفر ٧ كه از تو درخواست كرد كه او را فارغ گردانى براى عبادتت و به خلوت افكنى براى اطاعتت، پس درخواست او را اجابت كردى، از تو مى‌خواهم كه بر محمد و آلش درود فرستى؛ درودى كه حقوق واجب آنها را بر من به‌جا آورى و به آن در اداى واجباتى كه نسبت به آنها دارم، خشنود گردى، و با واسطه قرار دادن آنها به تو توسل مى‌جويم و به مقام ايشان درخواست شفاعت دارم و آنها را پيشاپيش خود و حوائجم مقدم مى‌دارم كه عطاياى جمليت را بر من استمرار بخشى و منافع بى‌شمار خود را به من عطا فرمايى و گوش و چشم و ضمير و آشكار من و ناصيه (موى جلوى سر) و دل و قصد و مغزم را بگيرى و به سوى آنچه دوست دارى سوق دهى و به اسباب خشنودى خودت نزديك كنى و عطاياى فضل خود را بر من لازم گردانى و بخشش‌هايت را برايم پايدار و دائم قرار دهى اى مهربان‌ترين مهربانان!».