گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ٣٦ - گفتارى درباره صلوات

آرامى بلند كنى و انگشتان خود را بر گوش‌ها نهاده، بر هريك از جمله‌هاى هيجده گانه اذان وقف كنى و آنها را از جمله بعد جدا نمايى و به طرف راست و چپ توجه نكنى و در وسط اذان سخن نگويى و

[گفتارى درباره صلوات‌]

هنگام بردن نام پيامبر ٦ بر او درود بفرستى. رئيس محدّثين (صدوق) در فقيه با سند صحيح از امام باقر ٧ روايت كرده است كه فرمود: هرگاه نام پيامبر را بردى يا كسى نزد تو در اذان يا غير اذان نام ايشان را برد، بر آن حضرت و آل او درود بفرست‌[١].

مخفى نماند كه ظاهر اين حديث دلالت مى‌كند بر وجوب صلوات بر پيامبر و آل او بر هر گوينده و شنونده كه نام آن حضرت را ببرد يا بشنود. بعضى از عامّه (اهل سنت) صلوات را در عمر يك‌بار واجب دانسته‌اند و بعضى از آنها در هر مجلسى يك‌بار واجب دانسته‌اند و بعضى هرگاه نام آن حضرت برده شود، صلوات را واجب دانسته‌اند، و اين نظر شيخ صدوق است، و صاحب كنز العرفان‌[٢] با اين سخن صدوق كه: هروقت نام پيامبر برده شود، صلوات واجب است، موافقت كرده، و همين قول صحيح است.

و ممكن است بر وجوب صلوات بر پيامبر ٦ به اين سخن خداى تعالى:

لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً[٣] استدلال شود،

[١]- كتاب من لا يحضره الفقيه: ١/ ٢٨٤.

[٢]- مراد از صاحب كنز العرفان، فاضل مقداد است. كنز العرفان: ١/ ١٤٠. مؤلف.

[٣]- سوره نور: ٦٣.