گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ٣٧ - گفتارى درباره صلوات

و همچنين به اين حديث از پيامبر ٦ كه فرمود: هركه نام من نزد او برده شود و درود بر من نفرستد، داخل آتش گردد و خدا او را از رحمت خود دور گرداند،[١] و نيز به اين روايت از پيامبر ٦ كه از آن حضرت از اين سخن خداى تعالى: إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً، سؤال شد و فرمود: اين از علوم پنهان است و اگر از من در مورد آن سؤال نكرده بوديد، از آن به شما خبر نمى‌دادم؛ خداوند دو ملك بر من گماشته است كه نام من نزد مسلمانى برده نشود كه او درود بر من فرستد، مگر اين‌كه آن دو ملك او را گويند خداوند تو را مورد مغفرت قرار داد، و خداوند و ملائكه آمين گويند، و نام من نزد مسلمانى برده نشود كه او بر من درود نفرستد، مگر اين‌كه آن دو ملك او را گويند خداوند تو را نيامرزد، و خداوند و ملائكه آمين گويند[٢].

و مخفى نماند كه ظاهر سخن امام باقر ٧ در حديث اول كه فرمود: «هر وقت مرا ياد كنى يا ديگرى ياد كند ...»، اقتضا مى‌كند كه درود فرستادن بر پيامبر هروقت نام او برده مى‌شود، واجب است؛ چه با نام از ايشان ياد شود يا با لقب يا با كنيه، و حتّى اگر با ضمير از آن حضرت ياد شود، ممكن است درود بر ايشان‌

[١]- كنز العرفان: ١/ ١٣٣.

[٢]- كنز العرفان: ١/ ١٣٣.