گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ١٤٠ - * دعاى هنگام بر سر گذاشتن عمامه

اللّهمّ سوّمني بسيماء الإيمان، و توّجني بتاج الكرامة، و قلّدني حبل الإسلام، و لا تخلع ربقة الإيمان من عنقي.

«خدايا! مرا به سيماى ايمان نشان دار گردان و تاج كرامت بر سرم گذار و ريسمان اسلام را بر گردنم قلاده گردان و رشته ايمان را از گردنم مگشاى».

و در حال نشسته عمامه مگذار و هنگامى كه عمامه مى‌گذارى، حنك براى آن قرار ده؛ زيرا حنك قرار دادن براى عمامه سنّت مؤكّد است.

شيخ طائفه (طوسى) در تهذيب با سند حسن از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود: هركه عمامه بگذارد و تحت‌الحنك نكند، آن‌گاه به او دردى رسد كه درمان نداشته باشد، جز خود را ملامت نكند[١].

و رئيس محدّثين (صدوق) در فقيه از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود: من تعجّب مى‌كنم از كسى كه به دنبال حاجتى است، در حالى‌كه وضو دارد، چگونه حاجت او برآورده نمى‌شود، و تعجب مى‌كنم از كسى كه به دنبال حاجتى است و عمامه دارد و حنك انداخته است، چگونه حاجت او برآورده نمى‌شود[٢]!

[١]- تهذيب الاحكام: ٢/ ٢١٦ ح ٥٥.

[٢]- كتاب من لا يحضره الفقيه: ١/ ٢٦٦.