گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ١٤١ - * دعاى هنگام بر سر گذاشتن عمامه

و احاديث در ترغيب تحت‌الحنك كردن زياد است و از سوى علماى شيعه در مورد آن اجماع قائم شده است، و تعجب مى‌كنيم كه مخالفان ما چگونه آن را انكار كرده‌اند، با آن‌كه در كتاب‌هاى خود از نبى اكرم ٦ روايت كرده‌اند كه آن حضرت از عمامه بدون حنك نهى فرموده و امر نموده است كه عمامه داراى حنك باشد!

توجه داشته باشيد كه استحباب تحت‌الحنك كردن در همه اوقات و حالات عموميت دارد و مخصوص حال نماز نيست، اگرچه نماز در آن حال افضل است، بلكه خود مستحبى جداگانه مى‌باشد؛ چه‌كسى كه تحت‌الحنك كرده نماز بخواند، چه نخواند، و استحباب آن مخصوص حال نماز نيست، چنان‌كه از سخن بعضى از علماى ما بر مى‌آيد، و من در هيچ‌يك از روايات كه اصول چهارصد گانه ما حاوى آن است، چيزى نيافتم كه دلالت بر استحباب تحت‌الحنك در حال نماز داشته باشد، بلكه تمام آنها به صورت عامّ است (بر استحباب تحت‌الحنك كردن در همه حالات دلالت دارد). علّامه- قدّس اللّه سرّه- در كتاب منتهى المطلب تصريح به اين امر كرده است و در آنجا احاديثى را كه دلالت دارد بر اين‌كه حنك قرار دادن براى عمامه مستحبّ است، ذكر كرده، سپس گفته است: «از اين احاديث ظاهر مى‌شود كه حنك قرار دادن براى عمامه به صورت مطلق استحباب دارد؛ چه در در حال نماز، چه غير نماز». پايان سخن علّامه.