ترجمه اعتقادات شيخ صدوق - حسني، محمد علي - الصفحة ٧٦ - باب(هيجدهم) اعتقاد در رجعت

و در صورتى كه چنين گفتند معلوم است كه مردگان بوده‌اند. و نظير اين فقرات بسيار است، پس بصحت پيوست كه رجعت در امتهاى گذشته ميبوده، و جناب نبى ٦ فرمودند كه وقوع مييابد در اين امت مثل آنچه در امم سالفه ميبوده، (حذو) نعل بالنعل و قذة بالقذة.

مترجم گويد: لفظ قذة بمعنى پرتير است و پرهائى كه بتير مى چسبانند بيك اندازه است.

مصنف گويد: پس بنا بر اين قاعده لازم آمد كه در اين امت هم رجعتى باشد.

و مخالفان ما نقل نموده‌اند كه چون مهدى خروج نمايد عيسى بن مريم فرود آيد و در عقب او نماز گذارد.

و معلوم است كه نزول عيسى بزمين بمعنى عود او است بدنيا بعد از مردنش، زيرا كه حقتعالى ميفرمايد: إِنِّي مُتَوَفِّيكَ وَ رافِعُكَ إِلَيَ‌[١] يعنى اى عيسى بدرستى كه من قابض توام و بلند گرداننده توأم بسوى خود.

و ايضا در قرآن فرموده كه: حشر نموديم خلايق را پس احدى از ايشان فرو نگذارديم‌[٢].

و دو جاى ديگر از قرآن فرموده: روزى كه حشر مينمائيم از هر امتى فوجى از آن كسانى را كه تكذيب بعلامتهاى ما مينمودند[٣] و معلوم است كه آن روزى كه همه خلايق محشور ميشوند، غير آن روزى است كه فوجى محشور ميگردند.

[١] سوره آل عمران آيه ٤٨

[٢] وَ حَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً سوره كهف آيه ٤٥

[٣] وَ يَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجاً مِمَّنْ يُكَذِّبُ بِآياتِنا سوره نمل آيه ٨٥