ترجمه اعتقادات شيخ صدوق - حسني، محمد علي - الصفحة ٣٧ - باب(دهم) اعتقاد در بدا

و اطاعت كرده نميشود خداوند بجبر نمودن او بنده را، و معصيت كرده نميشود بغلبه بنده بر خدا.

و شخصى از جناب صادق ٧ پرسيد از معنى قول الهى‌ وَ قَدْ كانُوا يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ وَ هُمْ سالِمُونَ‌[١] يعنى بتحقيقى كه بودند مجرمان كه تكليف كرده ميشدند بسجود در حالى كه سالم بودند در دنيا، آن جناب فرمود: يعنى مستطيع سجود بودند و ميتوانستند كه فراگيرند عمل مأمور را و ترك نمايند عمل منهى را و باين امتحان شدند.

و جناب باقر ٧ فرمود كه در تورية نوشته: يا موسى بدرستى كه من آفريدم تو را و برگزيدم و قوتت بخشيدم و بطاعت خودم امرت نمودم، و از معصيت خود نهيت فرمودم، پس اگر فرمان مرا بردى تو را مدد مينمايم بر طاعت خود، و اگر نافرمانى كردى امدادت نميكنم بر معصيت خود، و مرا منت بر تو است در حال طاعت تو مرا و مرا حجت بر تو است در وقت معصيت نمودن تو مرا

باب (دهم) اعتقاد در بدا

ابن بابويه رحمة اللَّه عليه گويد كه:

يهود گفتند كه خداوند فارغ از كار خود شده، و ما ميگوئيم بلكه او در كاريست و او را شغل كارى مانع كار ديگر نيست؛ زنده ميكند و مى‌ميراند و خلق ميكند و رزق ميدهد و هر چه خواهد ميكند و ميگوئيم محو ميفرمايد خدا هر چه را ميخواهد ثابت مينمايد هر چه را مى‌خواهد

[١] سوره ن و القلم آيه ٤٢