ترجمه اعتقادات شيخ صدوق - حسني، محمد علي - الصفحة ٢ - مقدمه
[مقدمه]
ترجمه حديث اخلاص، بطرز ثناى خاص الخاص؛ سلطان عظيم الجبروتى را سزد، كه بلاهوتيّت يگانه، و از مناسبت ملك و ملكوت بيگانه، و فياض رحمت بيكرانه، و ولى نعمت جاودانه است.
قصر مشيد توحيدش از هجوم رجوم كثرت، پيوسته آمن آمده، و اركان عرش مجيد تفريدش مشيد: هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْباطِنُ[١] ذات اقدسش قائم بذات است، بل عين ثبوت و ثبات، و كمال مقدسش غنى از مقارنت صفات است، بل حقيقت حقايق كمالات، مردم ديده بصارت را در ادراك كنه عظمتش، بحقارت خويش اقرار است! و غايت دهشت از هيبت سطوت دورباش يَكادُ سَنا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصارِ؛[٢] معراج معرفتش لا هو الا هو است؛ و اقصاى محمدتش اعتراف بعجز از اداى ثناى حق او، سبحانك لا احصى ثناء عليك، انت كما اثنيت على نفسك فاهدنى اليك؛ بالطيبين من مصطفيك، هر چه درود بر آن خلاصه وجود باد، كه صبح سعادت باشراق اشعه انوار هدايتش طالع، و سكان قلمرو امكان فرمان قضا عنوانش را طَوْعاً أَوْ كَرْهاً طائعند، اعنى خاتمه كتاب رسالت در
[١] سوره حديد آيه ٣
[٢] سوره نور آيه ٤٣