مراحل بالاتر كه براى جلوگيرى از منكر، به دخالت عملى نياز است و شايد به درگيرى و زدوخورد بينجامد، نيز در مواردى كه براى جلوگيرى از منكر، تنبيه بدنى ضرورى است، ورود و مداخله همه مردم، آن هم به شكل خودسرانه، هرج‌ومرج و فساد را به دنبال خواهد داشت. ازاين‌رو، مصلحت جامعه اقتضا مى‌كند كه درچنين مراحلى، فقط با اجازه و نظارت يك مقام مسؤول اقدام شود، تا بدين وسيله از سوء استفاده و عواقب بى‌نظمى جلوگيرى شود. ازاين‌رو، براساس نظر مشهور در فقه اماميّه، اذن امام عليه السّلام يا نماينده او در اين گونه موارد لازم است.[١] آيه چهل و يكم از سوره حجّ نيز اجراى بعضى از موارد امر به معروف و نهى از منكر را نيازمند قدرت مى‌داند:

«الّذين إن مكّنّاهم فى الارض اقاموا الصّلوة و آتوا الزّكوة و امروا بالمعروف و نهوا عن المنكر[٢]؛ كسانى كه اگر در زمين قدرت يابند نماز را به پاى دارند و زكات دهند و امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنند».

از اين آيه شريفه فهميده مى‌شود كه با تشكيل دولت اسلامى، زمينه اجراى كامل اين فريضه الهى فراهم مى‌گردد؛ معروف در جامعه گسترش يافته و منكرها از ميان مردم رخت برمى‌بندد.

گروه سوّم: الف) قوانين و مقرّراتى كه مربوط به مسايل اجتماعى است.

[١] - احمد مقدّس اردبيلى، مجمع الفايدة و البرهان، ج ٧، ص ٥٤٢.

[٢] - حجّ( ٢٢)، ٤١.