هرچه آن را به دلايل عقلى اثبات توان كرد، خواه به نقل نيز اثبات توان كرد و خواه نه، آن را علم اصول دين گويند ... كه چهار قسم است: الف) در معرفت ذات آفريدگار ... ب) در معرفت صفات او ... ج) در معرفت افعال و احوال او ... د) معرفت نبوت و رسالت و حكمت در آن ....[١] ٧. علّامه حلّى (٧٢٦ ق):

علم به واجب الوجود با دقت صحيح در دلايل.[٢] ٨. عضد الدّين ايجى (٧٥٦ ق):

كلام يعنى پى‌بردن به امورى كه براساس آن‌ها مى‌توان دلايلى را در اثبات عقايد دينى اقامه نمود و به شبهات پاسخ گفت.[٣] ايجى در تعريف خود اين نكته را بيان مى‌كند كه به وسيله كلام مى‌توان عقايد دينى را از راه برهان و دفع شبهه اثبات نمود؛ بنابراين، مهمّ‌ترين وظيفه علم كلام، دفاع منطقى و عقلانى از اعتقادات دينى است.

همگان به اين نكته توجّه دارند كه علم كلام، حافظ عقايد است و عقيده، امرى صرفا نظرى است كه با فكر و انديشه انسان مرتبط است و ازاين‌رو، وارد حوزه عمل نمى‌شود.

[١] - قطب الدين شيرازى، درة التّاج، ص ٨٥ و ٨٦.

[٢] -« العلم بالواجب الوجود بالنظر الصحيح فى البراهين». علامه حلى، كشف المراد، ص ٢٤.

[٣] -« الكلام علم بامور يقتدر معه على اثبات العقائد الدينيّة بايراد الحجج و دفع الشّبه». عبد الرّحمان بن احمد ايجى، المواقف فى علم الكلام، ص ٧.