در جامعه‌اى كه مكتب، الگو و محور حركت قرار گيرد، بديهى است كه رهبرى آن بدون آگاهى از مكتب نمى‌تواند بدان تحقّق بخشيده و در روابط اجتماعى آن را پياده كند.

همه انسان‌ها در پرتو عقل فكرى و درك وجدانى خود، بر اين حقيقت اتّفاق‌نظر دارند كه در سپردن كارها، لياقت و شايستگى افراد را بايد در نظر گرفت و براساس همين معيار عقلانى، براى انجام كارهاى شخصى خويش، كارگزارانى لايق برمى‌گزينند.

بر مبناى اين قانون خرد پسند، زمام امور جامعه بايد در اختيار افراد شايسته قرار گيرد و عقل فرمان مى‌دهد كه در هر كار، بايد به سراغ انسان آگاه، توانا و درستكار رفت تا:

- در پرتو آگاهى‌اش، مسؤوليّت خود را به خوبى بشناسد و به جوانب آن احاطه داشته باشد.

- و در پرتو توانايى‌اش، قدرت استفاده از اطّلاعات خويش را داشته و بتواند مسؤوليّت خود را به انجام برساند.

- و در پرتو درستكارى‌اش، آگاهى و توانايى خود را در راه عملى ساختن وظيفه خود به شكل مطلوب بكار بندد.

امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد:

«... وانظروا لانفسكم فو اللّه انّ الرّجل ليكون له الغنم فيها الرّاعى فاذا وجد رجلا هو اعلم بغنمه من الّذى هو فيها يخرجه و يجى‌ء