آرى، همين امور كه اين قضيّه را در بر گرفته و شاخ و برگهاى غير قابل تصديقِ آن، براى ساقط شدنش از حجّيّت كافى است و با وجود اين امر، نيازى به بحث از سند و شناسايى احوال رجال و روات آن نيست و در واقع امرى زايد و غير ضرورى به شمار مى‌رود، امّا با توجّه به اهمّيّت اين قضيّه و پندار برخى از آنان، مبنى بر اين كه راويان افسانه عبدالله بن سبا همه ثقه و قابل اعتماد هستند، اين نياز پيش مى‌آيد كه ما از رجال سند اين قصّه بحث كنيم و سخنان دانشمندان علم رجال را درباره آنان بشنويم تا مسأله روشن شده حقيقت، آشكار گردد و قضاوت در اين باره را به جاى احساسات، به عقل و به جاى نادانى، به دانايى و به جاى باطل، به حقّ بسپاريم.

ابتدا بهتر است بدانيم كه اين قصّه تنها مستند به يك نفر است و او كسى نيست به جز سيف بن عمر كه فقط طبرى از او اين قصّه را نقل كرده و بقيّه مورّخان- چنان كه گذشت- همه از او گرفته‌اند.

حال، رجال اين سند را در برابر خوانندگان قرار مى‌دهيم و قضاوت را به آنان واگذار مى‌كنيم».