آنان تنها به اين بسنده كرده‌اند كه حاكم بصره او را از شهر اخراج كرد و معاويه چون از جريان وى آگاه شد، كارى درباره‌اش انجام نداد! ابن ابي سرح (والى مصر) نيز در حالى كه مى‌ديد ابن سبا در حال جمع آورى نيرو و آماده سازى آنان براى حمله به مدينه و ايجاد انقلاب (كودتا) است و ساير چيزهايى كه درباره اهمّيّت كارهاى او نوشته‌اند، هيچ مجازاتى را شامل حال او نكرد!

دكتر طه حسين، پس از نقل قصّه ابن سبا و بعيد دانستن صحّت آن، مى‌نويسد:

«موضع ما در برابر اين اقوال تاريخى، بايد موضعى محافظه كارانه و محتاطانه باشد. ما بايد مسلمانان صدر اسلام را برتر از اين بدانيم كه كسى بتواند با دين و عقل و سياست آنان بازى كند؛ آن هم مردى كه از صنعا آمده پدرش يهودى و مادرش سياه پوست بوده، خودش نيز يهودى بوده و بعد، نه از روى اجبار و نه از روى اشتياق بلكه از سرِ حيله و نيرنگ، اسلام آورده و توانسته است در كار خود از موفّقيّت قابل توجّهى نيز برخوردار شود؛ او توانست مسلمانان را بر خليفه خود بشوراند تا جايى كه به قتل او انجاميد و قبل، يا بعد از اين عمل، مسلمانان را به فرقه‌ها و گروه‌هاى مختلف، متفرّق كرد.