مخالفان عثمان همگى توانستند شهرهاى اسلامى را عليه او بشورانند و اهل مدينه خانه وى را به محاصره درآوردند و هرچه به آنان پيشنهاد شد تا از محاصره درست بردارند، نپذيرفتند. مصريان هم (كه براى اعتراض به اعمال حاكم مصر به مدينه آمده بودند)، پس از اطّلاع يافتن از نامه‌اى كه عثمان به عبدالله بن ابي سرح- فرماندارش در مصر- نوشته بود و در آن دستور ترور رهبران معترضين، در هنگام بازگشت به مصر به وى داده شده بود، سر به شورش برداشتند ...».[١]

وى مى‌گويد:

«از مهمترين مسائلى كه اعتراض مردم را نسبت به عثمان برانگيخت، اين بود كه عبدالله بن خالد بن اسَيد اموى، از عثمان طلب صله كرد و او چهارصد هزار درهم به او بخشيد!

يا اين كه حَكَم بن ابي العاص را كه پيامبر اكرم (عليهما السلام) وى را از مدينه تبعيد كرده بود، به مدينه بازگرداند و يك صد هزار درهم به او بخشيد!

يا اين كه بازار مدينه را كه پيامبر اكرم (عليهما السلام)، آن را از اموال عمومى مسلمانان اعلام فرموده بود، به مقاطعه حارث بن حَكَم در آورد. وى همچنين فدك را به مقاطعه به مروان داد در حالى كه حضرت فاطمه (عليها السلام) پس از وفات پدر گرامى‌اش، گاه به عنوان ميراث‌

[١] - ر. ك احمد امين، يوم الإسلام، احمد امين: ٥٧.