نتيجه بحث اين شد كه: «وجوب افطار روزه رمضان در سفر» داراى دليلى قاطع از قرآن و ادلّه متعدّدى از سنّت نبوى و پشتيبانى بزرگى از سيره صحابه و تابعين است.

از آن جا كه صاحبان نظريّه «جواز روزه رمضان در سفر» فاقد امثال اين دليلها هستند، تنها به تأويل اعتماد كرده و به آيه و احاديثى اعتماد كرده اند كه ظهورى در مقصود آنان ندارند و حال آن كه قبلًا

و توضيح داده شد كه اصل، عدم تأويل است وتنها در صورت اضطرار بايد به تأويل پناه آورد و از آن جا كه در بحث ما هيچ گونه اضطرارى وجود ندارد؛ بنابراين، «وجوب افطار روزه رمضان در سفر» كه مورد تأييد مكتب اهل بيت (عليهم السلام) نيز مى باشد، يك نظريّه صحيح محسوب مى شود. و آخر دعوانا أن الحمدلله ربّ العالمين.