كسانى كه روزه براى آنان طاقت فرساست (همچون بيماران مزمن، پيرمردان و پيرزنان) لازم است كفّاره بدهند و اگر بدانيد، روزه داشتن براى شما بهتر است. (روزه در چند روز معدود) ماه رمضان است؛ ماهى كه قرآن، براى راهنمايى مردم و نشانه هاى هدايت و فرق ميان حق و باطل، در آن نازل شده است، پس آن كسى از شما كه در ماه رمضان در حضر باشد، روزه بدارد و آن كس كه بيمار، يا در سفر باشد، روزهاى ديگرى را به جاى آن، روزه بگيرد، خداوند، راحتى شما را مى خواهد و زحمت شما را نمى خواهد تا اين كه روزها را تكميل كنيد و خدا را بر اين كه شما را هدايت كرده بزرگ بشمريد، باشد كه شما سپاسگزار باشيد».

محلّ شاهد ما در آيه شريفه اين عبارت است:

فَمَن كَانَ مِنكُم مَّرِيضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ.

اين آيه به روشنى و قاطعيّت، دلالت بر اين دارد كه وظيفه مسافر، ابتدا افطار روزه و سپس قضاى آن است. و ظاهر آيه شاهدى است بر اين كه افطار كردن روزه در سفر، واجب و جواز آن، باطل است و به همين دليل است كه قايلين به جواز روزه از نظر قرآن، خود را بدون پشتوانه و سند مى دانند و لذا ناچارند دست به تأويل قرآن بزنند و ادّعا كنند كه كلمه اى در اين آيه مقدّر و محذوف است! تا بتواند يك سند قرآنى براى خود درست كنند!