خواند، و بعد از آن، در مورد مخالفت كردنش از آن حضرت، سؤال مى كند. و فرض اين است كه او يا بايد بدون سؤال از او تبعيت مى كرد، يا قبل از انجام عمل، از او سؤال مى كرد و معنا ندارد كه ببيند او روزه را افطار مى كند و نماز را شكسته مى خواند و در هر دو حالت با آن حضرت مخالفت كند، سپس بعد از گذشتن وقت، در مورد كارش از او سؤال نمايد.

آنگاه ابن قيّم جوزيّه متوجّه نقض ديگرى شده كه متوجّه اين حديث است و آن تناقضى است كه اين حديث، با حديث ديگر عايشه دارد كه مى گويد:

«نماز با دو ركعت واجب شد، سپس بر نماز در وطن افزوده شد و نماز مسافر ثابت ماند».

و ابن قيّم مى گويد:

«چگونه او مى گويد: نماز با دو ركعت واجب شد، سپس بر نماز در وطن افزوده شد و نماز مسافر ثابت ماند؟ و بعد چگونه گمان مى شود كه او (چيزى) بر واجب خدا افزوده است و با رسول خدا (ص) و اصحابش مخالفت نموده است؟!».

وقتى عروه اين حديث را از پدرش، از عايشه نقل كرد، زهرى از او پرسيد كه: «به چه سبب عايشه نمازش را تمام خوانده است؟ او گفت: همان گونه كه عثمان به تأويل برد، او نيز به تأويل برده است! پس اگر پيامبر (ص) كار عايشه را تأييد كرده و آن را تثبيت‌