و شايد قصد شوكانى اين بوده كه گنهكارى آنان به خاطر اين نبوده كه از يك حكم عبادى تشريعى روزه، مخالفت كرده اند بلكه به خاطر اينكه پيامبر (ص) ولى امر آنان است، به سبب مخالفتش گنهكار شده اند.

پاسخ اين سخن اين است كه: پيامبر (ص) در اين جا در مقام بيان يك امر تشريعى عبادى است، نه اين كه در مقام بيان امر ولايى باشد تا اين احتمال را درست بدانيم و اگر اين احتمال صحيح باشد، اين احتمال وجود دارد كه همه اوامر تشريعى حضرت، اوامر ولايى باشد و اگر چنين احتمالى روا باشد، فاجعه بزرگى براى شريعت خواهد بود.

٣- و امّا پاسخى كه اهل سنّت به اين حديث داده اند كه: «روزه گرفتن در سفر، خوب نيست» و گفته اند: «اين سخن پيامبر (ص) در مورد كسى بوده كه خود را با روزه گرفتن، به سختى انداخته و گرفتار دشوارى شديدى شده و اين كه منتفى دانستن خوبى، مستلزم اين نيست كه روزه صحيح نباشد»، پس در اين جا دو مطلب داريم:

پاسخ مطلب اوّل: كسى كه حديث در مورد او بيان شده هر چند خودش را به سختى انداخته و در دشوارى شديدى گرفتار شده، ولى خطاب حديث پيامبر (ص) اصلًا به اين جهت، توجّهى ندارد وتنها جهت‌