در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٥٥ - دليل نظريه وجوب افطار در سفر

دارد، پس اصل، عمل به آن حكم است و ضرورتى ندارد كه به تقدير و تأويل، رو آوريم.

دليل نظريّه وجوب افطار در سفر

از توضيحات گذشته روشن شد كه اوّلين دليلى كه اين گروه به آن استدلال مى كنند، «آيه صوم» است و توضيح اين آيه در گذشته بيان شد و ديگر تكرار نمى كنيم.

ولى ادلّه ديگرى از سنّت نبوى دارند كه از جمله آنها روايت جابر بن عبدالله است كه در صحيح مسلم روايت شده است. وى مى گويد:

«رسول خدا (ص) در سال فتح مكّه در ماه رمضان خارج شدند و روزه بودند تا به كراع الغميم رسيدند. مردم (نيز) روزه بودند، آنگاه (پيامبر (ص)) يك ظرف آب طلبيدند و آن را بر بالاى بلندى برد تا اين كه مردم او را بنگرند، آنگاه آن را نوشيد و بعد به آن حضرت گفتند: برخى از مردم روزه گرفتند، فرمود: آنان گنهكارانند، آنان گنهكارانند».[١]

و همچنين از جابر روايت است كه گفت:

[١] - صحيح مسلم: ٣/ ١٤١.