«اصحاب ما به حديث عايشه احتجاج نموده اند كه مى گويد: حمزة بن عمرو به پيامبر (ص) گفت: آيا در سفر روزه بگيرم؟ فرمود: اگر خواستى، روزه بگير و اگر خواستى، افطار كن».

اين حديث را بخارى‌[١] و مسلم‌[٢] روايت نموده اند.

واز حمزة بن عمرو روايت شده است كه او گفت:

«اى رسول خدا! در خودم قدرت روزه گرفتن در سفر را مى بينم، آيا براى من گناهى هست؟ رسول خدا فرمود: آن (افطار در سفر) رخصت و (جوازى) است از سوى خداى تعالى و هر كس آن را بپذيرد، خوب است و هر كس دوست داشت كه روزه بدارد، گناهى بر او نيست».

[١] - صحيح بخارى: ٢/ ٢٣٧، باب الصوم فى السفر.

[٢] - صحيح مسلم: ٣/ ١٤٤، كتاب الصوم، باب التخيير فى الصوم.