و لذا ناچار شده اند ادلّه اى را كه با اين احاديث در تعارض هستند، به تأويل ببرند و در مورد آيه صوم گفته اند كه در آن آيه كلمه اى مقدّر محذوف است و اصل آن عبارت است از: فمَن كَانَ مَرِيضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ- فأفطر- فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ ولذا كلمه «فأفطر» را در آيه محذوف دانسته اند.

و در مورد احاديثى كه با اين احاديث در تعارض هستند، گفته اند:

«آنها بر موردى حمل مى شوند كه با روزه گرفتن، ضررى متوجّه كسى گردد».[١]

نقد استنباط قرآنى:

اوّلًا: آن تأويلى كه بدان استناد جسته اند، بايد بر طبق ضوابط صورت بگيرد. با اين تأويلات بى پايه، دين در معرض خطر تحريف قرار گرفته و حقايق و نشانه هاى دين، چنان نابود مى شود كه آمادگى براى پذيرش معانى متضاد و متعدّد را، پس بهتر اين است كه بگوييم: اصل، عدم تأويل است و جز با قرينه هاى لازم كه دلالت بر تأويل داشته باشند، نمى توان تأويل را پذيرفت.

ثانياً: اگر به آيه صوم مراجعه كنيم، مى بينيم كه از هر گونه تأويلى بى نياز است و دليلى هم نداريم كه دلالت بر حذفى داشته‌

[١] - المجموع: ٦/ ٢٦٥.