در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦١ - دليل نظريه وجوب افطار در سفر
و از طريق حمّاد بن سلمه، از كلثوم بن جبر روايت شده است كه:
«زنى در سفر، ابن عمر را همراهى مى كرد؛ سفره غذا را گستراند و به آن زن گفت: بخور. گفت: من روزه هستم. ابن عمر گفت: با ما همراه مباش».
و از طريق معن بن عيسى قزاز، از ابن ابى ذئب، از زهرى، از ابى سلمه بن عبدالرحمان بن عوف، از پدرش روايت شده است كه گفت:
«روزه دار در سفر مثل روزه خوار در وطن است».
و اين سند صحيح است. واز طريق عطا از محرر نيز روايت شده است.
و پسر ابى هريره گويد:
«در ماه رمضان در مسافرت روزه گرفتم، پدرم به من دستور داد كه آن را در خانه ام دوباره بگيرم و قضا نمايم، پس من هم آن را قضا كردم ...».
و از عبدالرحمان بن حرمله روايت شده است كه مردى از سعيد بن مسيب سؤال كرد كه: آيا نمازم را در سفر تمام بخوانم و روزه بگيرم؟ گفت: نه، سپس (آن مرد) گفت: من براى اين كار توانايى دارم ... سعيد گفت: رسول خدا از تو تواناتر بود [ولى] نماز را شكسته مى خواند و روزه اش را مى خورد ...».