و از عمّار غلام بنى هاشم- او همان ابن ابى عمّار است- از ابن عبّاس روايت شده است كه از او در مورد كسى كه ماه رمضان در سفر روزه بگيرد، سؤال شد، ابن عبّاس گفت:

«از او پذيرفته نيست- يعنى روزه اش از او پذيرفته نيست-».

و از ابن عمر روايت شده است كه از او در مورد روزه در سفر سؤال شد و گفت:

«فَمَن كَانَ مِنكُم مَّرِيضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ».

«هر كس از شما بيمار، يا مسافر باشد، پس تعدادى از روزهاى ديگر را (روزه بدارد)».

و از يوسف بن حكم ثقفى روايت شده است كه:

«از ابن عمر در مورد روزه در سفر سؤال شد، پس گفت: آن، تنها صدقه اى است كه خدا به تو صدقه داده است، آيا ديده اى كه اگر تو صدقه اى بدهى و بعد به تو برگردد؟ آيا خشمگين نمى شوى؟».

ابو محمّد گويد:

«اين مطلب، روشن مى سازد كه او روزه رمضان [در سفر] را موجب خشم خدا مى دانسته و هرگز در مورد چيز مباحى، اين چنين گفته نمى شود».