و امّا در مورد قسمت دوّم از كلام ابن عبّاس كه مى گويد: «پيامبر (ص) در سفر روزه گرفت و افطار كرد»، اگر منظور ابن عبّاس استناد به قضيّه مذكور است كه روشن شد اين حادثه هيچ گونه دلالتى بر جواز يا تخيير روزه رمضان براى مسافر ندارد بلكه دلالت اين قضيّه بر منع و تحريم روزه ماه رمضان در سفر، بيشتر است، ولى اگر منظورش استناد به اين حادثه نباشد بلكه منظورش نقل مجموع سيره پيامبر (ص) در اين موضوع باشد، كلامش هيچ گونه دلالتى بر جواز روزه ماه رمضان براى مسافر ندارد و تنها بر جواز روزه مسافر دلالت دارد و ما هم در اين موضوع، بحثى نداريم بلكه بحث و مناظره ما تنها در خصوص روزه ماه رمضان است كه از كتاب و سنّت دليل داريم كه روزه ماه رمضان در مسافرت استثنا شده است و هر كس ادّعا دارد كه روزه رمضان در سفر جايز است، بايد اثبات نمايد كه استثنا نشده است و اين هم اثبات نشده است.

پس براى اثبات موضوع، نمى توان به قسمت دوّم از كلام ابن عبّاس استناد جست. ضمن اين كه در آينده رواياتى از ابن عبّاس نقل مى كنيم كه جواز روزه ماه رمضان در سفر را نسخ مى نمايند.

حديث نهم: اين حديث از عايشه روايت شده است كه مى گويد:

«در عمره (ماه) رمضان، با رسول خدا (ص) خارج شدم، پس رسول خدا (ص) روزه (خود را) خورد و (من) روزه گرفتم و (نمازش را) شكسته خواند و من (نمازم را) تمام خواندم، گفتم: پدر ومادرم‌