در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٥ - دليل نظريه وجوب افطار در سفر

جمهور اهل سنّت در پاسخ گفته اند:

«اين كه به آنان نسبت گناه داده است، تنها به خاطر اين بوده است كه او [افطار را] بر آنان واجب ساخته ولى آنان مخالفت ورزيده اند».

و نيز به حديث ديگر جابر استناد جسته اند كه از پيامبر (ص) نقل نموده و مى گويد:

«روزه در سفر خوب نيست».

و جمهور اهل سنّت در پاسخ گفته اند:

«اين سخن پيامبر (ص) نسبت به كسى گفته شده است كه روزه برايش دشوار بوده است- همچنان‌كه در بحث افطار، بحثش‌گذشت- وشكّى نيست كه در صورت دشوارى زياد، فضيلت افطار كردن بيشتر است».

ولى اين پاسخ، قابل نقد است؛ چرا كه [براى حكم كردن و فتوا دادن‌] مهم عامّ بودن لفظ است نه اين كه سبب خاصّى (باعث آن حكم شده) باشد. ولكن گفته شده است كه: سياق حديث وقرينه هايى، دلالت بر تخصيص دارند.

ابن دقيق العيد گويد:

«لازم است كه به فرق بين دلالت سبب و سياق و قرينه ها براى تخصيص زدن (يك جمله) عام و تشخيص مراد متكلّم و بين طرف‌