از اين استدلال هم پاسخ داده شده به اين كه: در اسناد آن حديث ابن لهيعة وجود دارد كه او ضعيف است و أثرم هم آن را مرفوعاً از طريق ابن سلمه از پدرش روايت نموده است.

حافظ گويد:

«نسائى و ابن منذر اين چنين آن را روايت نموده اند و ابن حاتم و بيهقى و دارقطنى موقوف بودن آن را ترجيح داده اند، ولى ضمن اين كه آن حديث موقوف است، منقطع نيز هست؛ چون ابا سلمه از پدرش نشنيده است و بر فرض اين كه حديث صحيح هم باشد، براى جمع بين ادلّه (بايد گفت) اين حديث بر حالتى حمل مى شود كه در آن حال، افطار كردن بهتر از روزه گرفتن است، مثل حالت دشوارى.

همچنين به حديثى استناد كرده اند كه احمد، نسائى و ترمذى از انس بن مالك كعبى با اين عبارت آن را روايت نموده اند: ( (خدا از مسافر، روزه و نيمى از نماز را برداشته است)). و ترمذى اين روايت را حسن شمرده است.