«رسول خدا (ص) در (ماه) رمضان، مسافرت نمود تا اين كه به عسفان رسيد، سپس ظرف آبى طلبيدند و در روز، آن را نوشيدند تا مردم او را ببينند و روزه (خود را) خورد، تا اين كه به مكّه رسيد».

ابن عبّاس مى گويد:

«رسول خدا (ص) در سفر، (هم) روزه مى گرفت و (هم) روزه مى خورد پس هر كس مى خواهد، روزه بگيرد و هر كس مى خواهد، روزه بخورد».

امّا در مورد كلام اوّل ابن عبّاس كه «روزه گرفتن پيامبر (ص) تا عسفان را حكايت مى نمايد»، به نفع «نووى» بود كه اين قسمت از سخنان ابن عبّاس را متذكّر نشود؛ چون اين قسمت از سخنان او بر «حرمت روزه در سفر)) بيشتر از جوازش دلالت دارد؛ چون رسول خدا (ص) آبى را طلبيدند و روزه خود را در روز، افطار كردند و تأكيد داشتند كه مردم ببينند كه آن حضرت آب مى نوشد و اين كار، دليل روشنى است بر اين كه پيامبر (ص) در صدد بازداشتن از روزه مسافر در ماه رمضان بوده اند واگر در يك روز، از سفرش افطار مى كرد و روز ديگرى روزه مى گرفت، براى طرفداران نظريّه جواز «روزه در سفر» مى توانست دليلى باشد، ولى آن حضرت چنين نكرده اند.