در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٥٨ - دليل نظريه وجوب افطار در سفر

است و اگر روزه گرفتن در سفر جايز بود، تعجّب دحيه كلبى، وجهى نداشت.

و خطابى، در اعلام التنزيل از ابن عمر نقل مى كند كه او گفت:

«اگر (ابن عمر) در سفر روزه مى گرفت، در وطن، آن را قضا مى كرد».[١]

و روايت شده است كه:

«عمر بن خطّاب به مردى كه در سفر روزه گرفته بود، دستور داد روزه اش را دوباره بگيرد».[٢]

و يوسف بن حكم روايت مى كند و مى گويد:

«از ابن عمر در مورد روزه در سفر سؤال كردم، گفت: آيا ديده اى كه اگر به مردى صدقه اى بدهى و او آن را به تو برگرداند، آيا خشمگين نمى شوى؟ پس آن هم صدقه اى است از طرف خدا، به وسيله آن به شما صدقه داد، پس آن را بر مگردانيد».[٣]

و از ابن عبّاس روايت شده است كه گفت:

«افطار در مسافرت، واجب است».[٤]

ابن حزم در مورد اين مسأله توجّه ويژه اى مبذول داشته و اقوال صحابه را در اين مورد جمع آورى نموده است و مى گويد:

[١] - تفسير كبير، فخر رازى: ٥/ ٧٦.

[٢] - مسند احمد بن حنبل: ٣/ ٣٢٩، چاپ ميمنيّه.

[٣] - كنز العمّال: ٨/ ٥٠٢، ح ٢٣٨٣٨.

[٤] - الدرّ المنثور: ١/ ١٩١، چاپ اصدار مكتبة المرعشى.