«دحيه كلبى از يكى از روستاهاى دمشق به اندازه سه ميل در ماه رمضان خارج شد و آنگاه روزه اش را افطار نمود و جمعى هم كه همراه او بودند افطار كردند، ولى گروه ديگرى خوششان نيامد كه افطار نمايند، وقتى به روستايش برگشت، گفت: به خدا سوگند! امروز چيزى ديدم كه گمان نمى كردم آن را ببينم، گروهى از هدايت رسول خدا (ص) روى برتافتند، اين را براى كسانى گفت كه قبلًا روزه گرفته بودند. اين را ابو داوود روايت نموده است».[١]

آيا ممكن است كه دحيه كلبى جز به خاطر اين كه آنها روزه در سفر را جايز دانسته اند، تعجّب نمايد؟!

پس تعجّب او خبر از اين مى دهد كه آنها مخالف سنّت پيامبر (ص) بوده اند و اين امر روشن مى سازد كه روزه خوردن در سفر، مسأله اى بوده كه در تمام سرزمينهاى اسلامى، معمول بوده‌

[١] - سنن ابى داوود: ٢/ ٣١٩، كتاب الصوم، باب قدر مسيره ما يفطر فيه، و ابن قدامه در المغنى: ٢/ ٩٣ نيز آن را نقل كرده است.