«به حديث ابن عبّاس- كه مى گويد: پيامبر (ص) در سفر روزه اش را افطار نمود و آن آخرين دستور بود و صحابه به آخرين كار او عمل مى كنند- استناد جسته اند و پنداشته اند كه روزه آن حضرت در سفر، نسخ شده است».

و جمهور اهل سنّت در پاسخ او گفته اند، همچنان كه بخارى در (كتاب) جهاد، اذعان داشته، اين اضافه در كلام زهرى آمده است. و همين طور از نظر مسلم نيز اضافه بوده است و همان طور كه در حديث ابى سعيد آمده است- و مى گويد: «آنگاه بعد از آن سفر، ما را مى ديدى كه با رسول خدا (ص) روزه مى گرفتيم»- كه پيامبر بعد از اين قصّه روزه مى گرفته است.

و همين طور به جابر استناد جسته اند كه مسلم از او نقل مى كند و مى گويد:

«پيامبر (ص) در سال فتح مكّه در ماه رمضان خارج شدند و روزه بودند تا به كراع الغميم رسيدند، مردم (نيز) روزه بودند، آنگاه (پيامبر (ص)) يك ظرف آب طلبيدند و آن را بر بالاى بلندى برد تا اين كه مردم او را بنگرند، آنگاه آن را نوشيد و بعد به آن حضرت گفتند: برخى از مردم روزه گرفتند، فرمود: آنان گنهكارانند».

و از او در روايتى است كه:

«روزه بر مردم دشوار شد، منتظر ماندند تا ببينند شما چه مى كنيد، آنگاه بعد از ظهر، ظرف آبى طلبيد ... تا آخر حديث».