همه اين مطالب در مورد مرحله اوّل از بحث؛ يعنى «فقه المسأله» بود كه در پرتو احاديث نبوى، بيان شد و بر فرض اين كه تعارض بين اين دو دسته از روايات، به قوّت خود باقى باشد و بر فرض اين كه روايات منع «روزه در سفر» بر روايت «جواز روزه در سفر» ترجيحى نداشته باشند، آنگاه وارد مرحله دوّم از بحث خواهيم شد كه عبارت است از: «تساقط هر دو دسته از روايات و عدم استدلال به آنها و رجوع به قرآن كريم» و آن هم روشن شد كه آيه صوم، هم ظهور در منع از «روزه ماه رمضان در مسافرت» دارد؛ چون دليل طرفداران نظريّه: «جواز روزه مسافر» همان تأويل است كه در آيه، كلمه مقدّرى را محذوف مى دانند و حال آن كه اصل، عدم تأويل و عدم تقدير است و تا وقتى كه آيه اى بدون تأويل بر حكمى دلالت‌

[١] - صحيح مسلم با شرح نووى: ٧/ ٢٣١.

[٢] - صحيح مسلم با شرح نووى: ٧/ ٢٣١