حديث متوجّه كسى است كه در سفر باشد و حديث تنها به اين جهت نظر دارد و لذا فرمود: «روزه گرفتنن در سفر خوب نيست» و اگر سخن اهل سنّت و از جمله آنان شوكانى صحيح باشد، بايد پيامبر (ص) مى فرمود: «روزه براى كسى كه به سختى و دشوارى مى افتد، خوب نيست» در اين صورت، حديث تنها شامل كسى مى شد كه در سفر، به سختى و دشوارى و ضرر و زيان بيفتد.

اين مطلب از بديهيّات است و ديگر نيازى نيست كه شوكانى خود را به سختى بيندازد و با الفاظ علمى پاسخ گويد و بگويد: «مهم عموميّت لفظ است، نه خصوصيّت سبب» و سپس بر اشكال خود پاسخى گويد و بگويد: «گفته شده است كه قراين و سياق، دلالت بر تخصيص دارند». آنگاه از ابن دقيق العيد سخنى نقل كند به اين كه: «صرف وارد شدن يك عامّى براى يك سببى، مقتضى تخصيص نيست ... و سياق و قراين كه بر مراد متكلّم دلالت دارند، مجملات حديث را بيان مى كنند»، هيچ نيازى به اين همه سخنان نيست؛ چون سبب، بالفظ مطابق است و اخص از آن هم نيست تا گفته شود: مهم عموميّت لفظ است، نه خصوصيّت سبب، پس لفظ در مورد مسافر است و سبب هم شخصى بوده كه مسافر بوده است، پس به سخنان گذشته نيازى نيست؛ چون هيچ قرينه اى نداريم كه دلالت بر سختى و دشوارى داشته باشد و لفظ هم تنها بر جانب سفر بودن صراحت دارد، پس به چه دليل حديث را از جانب سفر به جانب دشوارى و سختى منصرف كنيم؟!