«خوبى اين نيست كه (به هنگام نماز) روى خود را به سوى مشرق و (يا) مغرب كنيد بلكه نيكى و (نيكوكار) كسى است كه به خدا و روز رستاخيز و فرشتگان وكتاب (آسمانى) و پيامبران ايمان آورده ...».

و نيز در سوره بقره مى فرمايد:

... وَلَيْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوْا الْبيُوتَ مِن ظُهُورِهَا وَلَكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقَى وَأْتُواْ الْبيُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا ....[١]

«خوبى آن نيست كه از پشت خانه ها وارد شويد بلكه خوبى اين است كه پرهيزگار باشيد و از در آنها وارد شويد ...».

مى بينيم كه در هر دو آيه، نفى « (برّ» به معناى ساقط شدن از اعتبار شرعى است بلكه خوبى، تنها چيزى است كه برخاسته از ايمان به خدا و روز آخرت باشد.

و آيه دوّم هم سيره جاهليّت را باطل مى داند و آن اين است كه: آنان وقتى از حجّ بر مى گشتند، از سوراخ پشت خانه وارد مى شدند و از دَرِ خانه هايشان وارد نمى شدند، بعد از آن، آيه نازل شد كه آنان را از اين روش باز دارد و روشن سازد كه روش، روشى است كه دين و شرع آن را نمى پسندد.[٢]

و از مجموع آن دو آيه روشن شد كه معناى «ليس البرّ» در قرآن كريم اين است كه اين كارها هيچ مبناى شرعى ندارند.

[١] - بقره( ٢): ١٨٩.

[٢] - تفسير الميزان: ٢/ ٥٧.