«رسول خدا (ص) در سفرى بودند، مردى را ديدند كه مردم بر گردش جمع شده اند و سايه بر او افتاده است. فرمود: او را چه شده است؟! گفتند: روزه است، رسول خدا فرمود: ( (خوب نيست كه در سفر روزه بگيريد».[١]

و ابن ماجه از عبدالرحمان بن عوف روايت مى كند كه گفت:

«رسول خدا (ص) فرمود: كسى كه در ماه رمضان در مسافرت روزه بگيرد، مانند كسى است كه در وطن (خود) روزه خود را بخورد».[٢]

و همچنين از انس بن مالك روايت شده است كه:

«مردى از بنى عبد الأشهل گفت: لشكر رسول خدا (ص) بر ما حمله كردند و من رفتم نزد رسول خدا (ص) در حالى كه آن حضرت ناهار مى خورد، فرمود: نزديك شو و بخور، گفتم: من روزه ام، فرمود: بنشين تا براى تو از روزه، يا روزه دارى بگويم؛ خداى عزّوجلّ نيمى از نماز را از مسافر برداشت و روزه و روزه دارى را از مسافر و (زن) حامله و شيرده برداشت. آنگاه آن مرد گفت: به خدا سوگند! آن را پيامبر فرمود، يكى از آن را، يا هر دو را. اى واى بر من! كه چرا از غذاى رسول خدا (ص) نخوردم».[٣]

[١] - سنن ابن ماجه: ١/ ٥٣٢/ ح ١٦٦٦.

[٢] - صحيح مسلم: ٣/ ١٤٢.

[٣] - سنن ابن ماجه: ١/ ٥٣٣، ح ١٦٦٧.