در سفر صحيح نيست و اگر افطار كردن آخرين كار از سنّت رسول خدا بوده- همان گونه كه زهرى هم بر آن تصريح نموده و مسلم در صحيح- پس اين امر هم نشان مى دهد كه جواز روزه در سفر، نسخ شده است.[١]

پس بايد توجّه داشته باشيم كه ديگر بحث در اين جا جدلى است و طرفدار «وجوب افطار در سفر» ديگر نمى پذيرد كه سابقاً پيامبر (ص) آن را جايز شمرده و پس از آن نسخ شده است. و در گذشته هم اشاره شد كه احاديث آنان براى اثبات ( (جواز روزه مسافر)) بسيار نارسا هستند و همه آنها از هرگونه اشاره اى به ماه رمضان، خالى هستند و اگر آن احاديث بر جواز روزه مسافر در ماه رمضان دلالت داشته باشند، در مذهب شما هم تناسبى با «جواز روزه ماه رمضان در سفر» ندارد؛ چرا كه در صحاح شما از ابن عبّاس روايت شده است كه: «پيامبر (ص) در سفر، ماه رمضان روزه خود را افطار نمود» و هنگام تعارض، به آخرين دستور از سيره آن حضرت عمل مى كنيم و آخرين دستور هم- طبق آنچه زهرى تصريح نموده- افطار بوده است، پس لازمه مكتب جمهور اهل سنّت هم وجوب افطار است، نه جواز آن.

[١] - صحيح مسلم: ٣/ ١٤١.