مى رسد و اگر قول حق به اثبات نرسيد و تعارض بين دو دسته از روايات، همچنان مستحكم باقى ماند و هر دو دسته از روايات از نظر سند و دلالت به استحكام خود باقى ماندند، آنگاه به مرحله دوّم منتقل مى شويم و در مورد آن بحث مى كنيم.

مرحله دوّم: در اين مرحله باز به قرآن بر مى گرديم و آن را مانند يك قاضى كه كلامش فصل الخطاب است و مانند يك مرجعى كه احاديث رسيده از پيامبر (ص) را بر او عرضه مى نماييم، ما هم به قرآن مراجعه مى كنيم و براى عمل كردن به احاديث صحيحى كه از پيامبر اكرم (ص) وارد شده و ما را سفارش كرده كه احاديث را بر كتاب عرضه نماييم وبه احاديث موافق آن عمل نماييم و احاديث مخالفش را رها نماييم،- و در علم اصول هم از آن با عنوان «عرضه بر كتاب» در بحث تعادل و تراجيح ياد مى نمايند- ما هم احاديث را بر كتاب الهى عرضه مى نماييم و به حديثى كه موافق قرآن باشد، عمل مى نماييم و حديثى را كه مخالف آن باشد، رها مى كنيم.

و بعد از اين دو مقدّمه، در مورد «ادلّه قايلين به جواز روزه مسافر» بحث مى كنيم.