الشَّهْرَ به اين معناست كه يعنى: در آن ماه (در وطن) حاضر باشد، آن ماه را روزه بدارد و اگر مسافر باشد، وظيفه ندارد كه روزه بگيرد و لذا روزه گرفتنش به منزله اين است كه چيزى را كه جزء دين نيست، بدون دليل و از روى بدعت، در دين وارد سازد.

مفهوم عبارت: فَمَن شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ اين است كه: اگر در آن ماه (در وطن) حاضر نبود، روزه بر او واجب نيست و همچنان كه در اصول فقه ثابت شده مفهوم شرط، حجّت است، پس در اين صورت، آيه با منطوق و مفهوم خود دلالت بر عدم وجوب روزه مسافر دارد.

٣- در عبارت: مَن كَانَ مَرِيضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ اگر «عده» به رفع بخوانيم، تقديرش اين چنين است: «فعليه عده من أيّام أخر». و اگر «عده» را به نصب بخوانيم، تقديرش اين چنين است: «فليصم عدّة من أيّام أخر». در هر صورت، آيه روزه چند روز ديگر را واجب مى داند، پس لازمه اش اين است كه: در روزهاى مسافرت، افطار روزه واجب باشد؛ چون تا به حال كسى نگفته است كه بايد هم روزه را گرفت و هم قضاى روزه را؛ علاوه براين كه اين كار، با آن «راحتى» كه آيه به آن اشاره دارد، منافات دارد.

٤- در عبارت: يُرِيدُ اللّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلَا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ؛ يُسر (راحتى)، همان «افطار» است؛ همچنان كه عُسر (دشوارى) نيز همان‌