كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ* أَيَّامًا مَّعْدُودَاتٍ فَمَن كَانَ مِنكُم مَّرِيضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ فَمَن تَطَوَّعَ خَيْرًا فَهُوَ خَيْرٌ لَّهُ وَأَن تَصُومُواْ خَيْرٌ لَّكُمْ‌.

و اين آيه در مورد روزه نسخ شده نازل شده است و آن به اين شكل بوده است كه حكم اوّلى در مورد روزه رمضان اين بوده است كه: هر كه خواست ماه رمضان را روزه بگيرد و هر كه خواست افطار نمايد و به جاى هر روز، به يك مسكين طعام بدهد، ولى روزه گرفتن بهتر بوده است. نصّ آيه همين است و در اين آيه از مسافرت سخن نرفته و همچنين اطعام دادن هم ربطى به روزه خوردن در سفر ندارد، پس چگونه اين فاجعه را اجازه داده اند؟ و حال آن كه در سنن هم اينچنين آمده است».[١]

و بخارى در كتاب صحيح خود بابى دارد به نام: ( (و على الذين يطيقونه فديه)) و از ابن عمر و سلمه بن اكوع نقل مى كند كه اين آيه با آيه بعدش نسخ شده است كه عبارت است از:

شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِى أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَى وَالْفُرْقَانِ فَمَن شَهِدَ مِنكُمُ ....

سپس در همين باب از نمير نقل مى كند، از اعمش، از عمرو بن مره، از ابن ابى ليلى روايت مى كند كه اصحاب پيامبر (ص) براى او

[١] - المحلّى: ٦/ ٢٤٩- ٢٤٨.