حديث كردند كه: «وقتى حكم روزه ماه رمضان بر مسلمانان نازل شد، بر آنان سخت آمد، پس براى آنان اجازه تركش آمد؛ به اين كه به جاى هر روزى كه افطار مى كنند، يك مسكين را طعام دهند، ولى اين اجازه با عبارت: وَأَن تَصُومُواْ خَيْرٌ لَّكُمْ‌ نسخ شد و به روزه دستور داده شدند».[١]

و چنانچه نسخ را هم در اين آيه نپذيريم، عبارت فوق براى استدلال به «جواز روزه مسافر» تمام نيست و در اين مورد، علّامه طباطبائى مى نويسد:

«جمله: وَأَن تَصُومُواْ خَيْرٌ لَّكُمْ إنْ كُنتم تَعلَمُونَ‌ متمّم جمله قبلى است و معنايش به حسب تقدير اين است كه: با روزه اى كه بر شما واجب شده تطوّع كنيد و آن را داوطلبانه انجام دهيد كه تطوّع به كار خير بهتر است و روزه هم كه خير شماست، پس تطوّع به روزه هم خيرى اضافه بر خير ديگر است».

و چه بسا گفته شده است كه: جمله مورد بحث؛ يعنى: وَأَن تَصُومُواْ خَيْرٌ لَّكُمْ‌ خطاب به كسانى است كه از روزه گرفتن معذورند، نه عموم مؤمنين كه در جمله: (روزه بر شما واجب شده)، مخاطب بودند؛ چون ظاهر عبارت مذكور، رجحان روزه است و معلوم است كه رجحان، با ترك هم مى سازد، در نتيجه عبارت، ظهور

[١] - صحيح بخارى: ٢/ ٢٣٩- ٢٣٨.