علوم و معارف قرآن و حدیث - علوم و معارف قرآن و حدیث - الصفحة ٥
ضرورت احياي دانشهاي شفاهي
محمد قرباني[١]
دانشهاي شفاهي به گزارههاي علمياي گفته ميشود که هنوز نگاشته نشده و منبع آن، ذهن و انديشه صاحبنظران است.
اساتيد هر فن و علمي از آنجا که بخش قابل توجّهي از فرصتهاي خويش را در دانشي خاص سپري کردهاند، داراي تجربههاي ارزشمندي هستند. اِشراف آنان بر زوايا و نهانگاههاي يک علم، چهبسا موجب شود که افقي روشن در برابر ديدگان جويندگان دانش گشوده شده يا گرهي از مشکلات علميشان وا شود و يا راهي را نشان دهد که جوينده را آسانتر به مقصد و مقصود برساند.
از آنجا که بسياري از اساتيد، يا وقت مکتوب کردن دانشهاي ناب خويش را نداشته و يا حوصله پرداختن به ساختارهاي دست و پا گير برخي از گونههاي نگاشتهها همچون مقاله را ندارند، چراغ خيلي از مطالبشان با رفتن آنان خاموش ميشود و خسارتي جبرانناپذير به عرصه علم، وارد ميگردد. دانش شفاهي آنان، نکاتي بود که با عمري تلاش به دست آمد و دوباره بايد با تلاش محققي ديگر در آن عرصه، بازيابي شده و عمري در پي يافتهاي از دست رفته، صَرف گردد.
يکي از راهکارهاي احياي اين دست علوم، تسهيل در نشر و ارائه آنهاست؛ امري ضروري
[١]. ويراستار علمي مجله، پژوهشگر پژوهشکده حديث حوزه ([email protected])