همچنین، ضعف مروی‌عنه‌ها و وجود اغلاط در رجال محمد بن عمر بن عبد العزیز کشی، توان مقابله با توثیق او را نداشته[٤] و علامه (ره) او را در قسم نخست روات جای می‌دهد.[٥]

نیز وثاقت حسین بن قاسم بن محمد بن ایوب بن شمون در مقابل ضعف راویانش قرار گرفته، اما علامه او را در قسم نخست روات جای داده و از قول ابن غضایری می‌گوید:

او را تضعیف کرده‌اند، در حالی که او در نزد من موثق است و لیکن بحث در مورد افرادی است که از او نقل روایت نموده‌اند.[٦]

شاهد دیگر گفتار ما در ترجمۀ جابر بن یزید دیده می‌شود که وثاقت او با ضعف راویان از او و روایاتش همراه شده، اما در قسم اول روات جای گرفته است؛ گر چه علامه روایاتی را که عده‌ای از ضعفا و غالیان نقل کرده‌اند، رد کرده و بر روایاتش توسط دیگر راویان توقف نموده است.[٧]

موارد مشابه دیگر در ترجمۀ علی بن حاتم[٨] و محمد بن جعفر بن محمد بن عون اسدی[٩] دیده می‌شود.

_ جمع حوزه وثاقت راوی با نقل روایات ضعیف توسط وی: در نظر علامه حلی (ره) اگر راوی فی نفسه موثق باشد، اما بعضی از روایات او منکر و غیر قابل اعتماد باشد (نه تمامی روایاتش)، به وثاقت او لطمه وارد نمی‌شود؛ چرا که چه بسا راوی از فرد غیر قابل اعتمادی، روایت ضعیف را اخذ نموده و سپس نقل کرده باشد و یا روایات موضوع را بر وی بسته

[١]. رجال ابن غضایری، ص٣٩.

[٢]. رجال النجاشی، ص١٠٣.

[٣]. خلاصة الاقوال، ص٦٠.

[٤]. رجال النجاشی، ص٣٧٢.

[٥]. همان، ص٢٤٧.

[٦]. همان، ص١١٩.

[٧]. همان، ص٩٤-٩٥.

[٨]. همان، ص١٧٩-١٨٠.

[٩]. همان، ص٢٦٥.