سهل بن زیاد آدمی رازی نیز توسط نجاشی[٥] و ابن غضایری[٦] تضعیف شده و شیخ طوسی یک‌بار او را توثیق[٧] و بار دیگر تضعیف[٨] کرده است. بنا بر این، تضعیف او مؤیداتی دارد و راوی در میان روات غیر قابل اعتماد قرار می‌گیرد.[٩]

حذیفة بن منصور از سوی نجاشی[١٠] و شیخ مفید توثیق شده است،[١١] اما ابن‌غضایری می‌گوید:

احادیثش غیر نقی، صحیح و سقیم است.[١٢]

علامه او را در میان روات معتمد قرار داده است.[١٣]

در ترجمۀ إبراهیم بن سلیمان بن عبد الله بن حیان توثیق نجاشی[١٤] و شیخ[١٥] بر تضعیف ابن غضایری[١٦] برتری می‌یابد.[١٧]

در پنج مورد اخیر، علاوه بر کثرت اقوال رجالیان در یک طرف، وجه دیگری نیز برای ترجیح یکی از اقوال رجالی بر دیگری وجود دارد و آن ترجیح آرای نجاشی بر دیگر رجالیان است. بنا بر این، در این موارد مجموعه‌ای از قراین، مرجحات علامه را تشکیل می‌دهند.

[١]. رجال النجاشی، ص٣٣٣.

[٢]. اختیار معرفه الرجال، ص٥٠٧.

[٣]. الفهرست، ص٤٠٢.

[٤]. خلاصة الاقوال، ص٢٤١.

[٥]. رجال النجاشی، ص١٨٥. گر چه در این دو مورد اخیر نیز قوت قول نجاشی مزید بر علت شده است.

[٦]. رجال ابن غضایری، ص٥٩.

[٧]. رجال الطوسی، ص٣٨٧.

[٨]. الفهرست، ص٢٢٨.

[٩]. خلاصة الاقوال، ص٣٥٦-٣٥٧.

[١٠]. رجال النجاشی، ص١٤٧.

[١١]. خلاصة الاقوال، ص١٣١.

[١٢]. رجال ابن غضایری، ص٥٠.

[١٣]. خلاصة الاقوال، ص١٣١.

[١٤]. رجال النجاشی، ص١٨.

[١٥]. الفهرست، ص١٥.

[١٦]. رجال ابن غضایری، ص١٥.

[١٧]. خلاصة الاقوال، ص٥٠.